13 آذر 1386
حريم مصاحبه شونده را محترم بشماريم
علي دايي در برنامه نود به نكاتي اشاره كرد كه ميتوان آن در مباحث روزنامهنگاري و رسانه مطرح كرد. پس از بازي با پگاه او در حالي كه در سالن كنفرانس نشسته بود، يكي از خبرنگاران شبكههاي راديويي به طرفش آمد علي دايي ابتدا محترمانه از او خواست كه فاصله بگيرد اما اصرار خبرنگار باعث عصبانيت و پرخاش علي دايي شد. احتمالا مصاحبه كننده مي خواسته صداي علي دايي بهتر به گوش شنوندگان راديو برسد بنابراين خواسته تا با نزديك كردن ريكوردر يا تلفنهمراه صداي بهتري را داشته باشد. در چنين مواقعي بهتر است از ميكروفنهاي پر قدرت كه بر روي لباس نصب ميشود استفاده كرد.
اما جداي از آن بايد در اينگونه موارد حريم مصاحبه شونده را در نظر داشت و موقعيت او را مخصوصا پس از مسابقهاي كه نتيجه آن را واگذار كرده در نظر گرفت. بسياري از اساتيد روزنامهنگاري نيز بر اين مسئله تاكيد دارند كه نميتوان هر لحظه از مصاحبه شونده مصاحبه خواست. استاد شكرخواه يكبار مثال ميزد كه وقتي زلزلهاي رخ داده ايا ما مجاز هستيم به مادري كه بچههايش را از دست داده نزديك شويم. پاسخ خير است. هر شخصي براي خود حريمي دارد و خبرنگاران مجاز نيستند كه به حريم اشخاص نزديك شوند.
با آنكه علي دايي زود برآشفته ميشود و معمولا نميتواند رفتارش را كنترل كند اما بايد حق را به او داد. به گمانم ديشب حق با علي دايي بود و فردوسي پور عمل همكارش را در سازمان صداوسيما توجيه ميكرد.
علي دايي هم جنسش خورده شيشه داري بيخود طرفداري نكن
Posted by: forogh at 14 آذر 1386 1:05 بֽظֽدايي بخاطر اين مشهور نميشه كه فش نميده اين مطلبي بود كه هفته گذشته استاد ارتباطات مون تو كلاس گفت
واقعا همين طوره
سلام مصطفی. به نظر من اصلا اینطور که نوشتی نبود. نمیدونم شب بعد از بازی سایپا بیستوسی رو دیدی یا نه. اونجا همین ماجرا رو نشون داد البته از زاویه یه دوربین دیگه. از اون زاویه کاملا ماجرا معلوم بود. خبرنگار درسته کمی به دایی نزدیک شد، اما این نزدیک شدن اصلا طوری نبود که برای دایی مزاحمت ایجاد کنه یا وارد حریمش بشه. ضمن اینکه بعدش دایی یهو قاطی کرد و بلند شد شروع کرد به داد زدن که شماها دارید توهین میکنید!! در صورتی که کسی حرفی نزده بود. بعد هم شروع کرد به بیرون کردن خبرنگار به شکل خیلی زننده. اما نود این صحنهها رو نشون نداد. صحنههای بیرون سالن رو نشون داد که خبرنگار هم عصبی شده و داره با دایی فحش میده.
به نظر من دایی میخواست از سوالات خبرنگارا فرار کنه و این ماجرا رو بهونه کرد. اتفاقا من تعجب کردم که چرا فردوسیپور درست حسابی به دایی سر این موضوع گیر نداد. شاید بخاطر موقعیت دایی و اینکه فردوسیپور هم ازش میترسه. تصاویر رو طوری نشون داد که دایی مظلوم جلوه کنه. مطمئن باش اگه بجای دایی کس دیگهای بود فردوسیپور پدرش رو درمیآورد. مث بازیکن ابومسلم که با یه خبرنگار درگیر شد. رفتار دایی به مراتب زنندهتر از اون بود.
مسئله دیگه اینکه این تشبیهت اصلا مناسب نبود. مادری که بعد از زلزله بچههاش رو از دست داده واقعا با مربیای که تیمش باخته فرق داره. توی مورد اول حتما بحث حریم مصاحبه شونده مطرح میشه. اما در مورد مربی که تیمش باخته قضیه فرق داره. مصاحبه مطبوعاتی بعد از بازی جزئی از وظیفه حرفهای مربی محسوب میشه. مربی اصلا پول میگیره که وظایفش رو انجام بده. یه بخش وظایفش هم تنظیم ارتباطاتش با رسانههاست. توی این چرخه هم رسانهها حق دارند و هم مربی و هر دو باید حقوق هم رو رعایت کنند. که اتفاقا تو ایران بیشتر حقوق رسانهها پایمال میشه. ببین حقوق خبرنگاران صداوسیما که یه سازمان بزرگ تو ایران چطور پایمال میشه و جایگاه خبرنگار مشخص نیست. بارها ندیدی یه سرباز صفر یا نگهبان ورزشگاه میآید دوربین خبرنگار صداو سیما رو میگیره تا از سوتیهای تیم شهرش فیلمبردای نشه! تو این شرایط مربیها و بازیکنهای تازه به دوران رسیده ایران که از حرفهای شدن فقط پول گرفتنش رو یاد گرفتند هم معلومه چطور با رسانهها برخورد میکنند.
این رو اصلا مقایسه نکن با مادری که بچش رو از دست داده. اون حق داره خبرنگار رو مزاحم ببینه. حتی اگر یه خبرنگار رو کتک هم بزنه میشه بهش حق داد. چون واقعا داغداره و چیز باارزشی رو از دست داده و اصلا قرار نبوده و نیست جرئی از چرخه رسانهای باشه.
خلاصه اینکه حریم مصاحبهشونده باید محترم شمرده بشه حتما. اما یادت باشه حریم یه شهروند معمولی با یه مقام مسئول مملکتی که قانونا و اخلاقا در مقابل شهروندان باید پاسخگو باشه ولی از پاسخگویی فرار میکنه فرق داره. تو مورد دوم به نظر من خبرنگار یه جاهایی برای دفاع از حقوق شهروندان و کسب خبر حتی حق داره وارد حریم مصاحبه شونده بشه و مث خودش برخورد کنه.
البته در مورد دایی که کسی وارد حریمش نشد. این خود دایی بود که وارد حریم کار خبرنگاران شد و بعد هم با پر رویی خبرنگار رو بیرون کرد و حالا هم مدعی شده.
به هر حال!
با سلام وعرض ادب خدمت شما هم وطن عزيز.براستي چرا بعضي از رسانه ها هدف اصلي خود رافراموش كرده به جاي اطلاع رساني صحيح وايجاد وحدت وارامش در كشور به دنبال ايجاد تفرقه و نفرتي كاذب بين ايرانيان هستند؟
چرا مسئولين اين نوع رسانه ها فكر مي كنند حقيقت فقط نزد ايشان است و ايشان تنها كاشفان حقيقتند و در سراسر ايران بهتر از ايشان هيچ فرد دگر انديشي قادر به درك حقيقت نيست و بنابر اين حق بيان ودفاع از خود را ندارد؟
آيا يك بهائي با مطالعه تهمت هاي روزنامه حق ندارد در ان رسانه حرفي بزند ودفاعي را بنويسد ؟
چرا اين نوع رسانه ها قسمتي از صفحه خويش را به گفتمان اختصاص نمي دهند تا ديگر انديشمندان نيزدر ان صفحه به دفاع از نظرات واتهامات بپردازد كه اولا اين گفتمان نشاني باشد بر ازادي ودوم اينكه مردم بهتر حقيقت راتشخيص بدهند.
ايا اين عمل زشت يعني دروغ پراكني تقرقه افكني وايجاد اشوب در يك كشور اسلامي جرم نيست ؟
وچرا رسانه ها نسبت به تهمت هائي كه به جامعه بهائي مي زنند نبايد به قوه قضائيه پاسخگو باشند؟
با راه اندازي وبلاگ ناقص خود سعي دارم پاسخي هرچند مختصروساده به آن اتهامات نخ نما شده رسانه ها بدهم ودر واقع اين فاصله را كمتر كنم . لطفا بي هيج پيش داوري، مطالب وب را مطالعه بفرمائيد منتظر نظر و راهنمائي هاي شما مي مانم
http://jooyya.blogfa.com/
باهات موافقم .
Posted by: امین at 27 آذر 1386 9:58 بֽظֽکجایید برادر؟
Posted by: moh3n at 5 دی 1386 3:16 قֽظֽ