آخرش چه می‏شود؟

هرسال تابستان که می‏شود دست و دلم می‏لرزد که قیمت اجاره بهای مسکن چه قدر بالا رفته و من ناتوان از پرداخت آن. هرسال بدتر از سال گذشته می‏شود. همه اجاره می‏خواهند و پول پیش دیگر برای صاحب‏خانه‏ها جذاب نیست.

دلم خوش بود که صاحب خانه‏مان اهل معاملات مسکن است و امسال هم پول پیش طلب می‏کند. از بازار آشفته هم خبر داشتم که با کلی منت و این که منصف هستیم، طلب 5 میلیون دیگر می‏کند. اما همان را هم نکرد و اجاره خواست و نالید از وضعیت آشفته اقتصادی.

یاد صحبت های دیشب رئیس جمهور افتادم که از پرداخت نقدی سوبسید گفته بود و اینکه چه قدر طرح دارند برای اجرا که وضعیت معیشت مردم بهتر می‏شود. یاد میوه فروشی نزدیک منزل رئیس جمهور افتادم. یاد وعده های کروبی هم افتادم که پرداخت ماهی پنجاه هزارتومان گفته بود. یاد انقلاب 57 که خوانده‏ام و خوانده ایم که برق و آب و گاز مجانی می‏شود، یاد رکورد شکنی‏‏های قیمت نفت می‏افتم و یاد سوال عباس عبدی از سعید حجاریان در شماره 50 مجله "شهروند امروز" که "آخرش چه می‏شود؟"

به راستی آخرش چه می‏شود؟ باید در کدام خانه زندگی کرد، تا کدامین سال باید از این خانه به آن اثباب کشید، تنگ ترو نقلی تر، آخرش چند متری می شود؟ کمتر خورد و کمتر پوشاک خرید تا کجا؟ آیا سرانجامی هم وجود دارد؟

جواب این سوالها را واقعا نمی‏دانم چون نه مفسر سیاسی هستم و نه غیبگو. تنها کاری که می توانم بکنم این است که بروم سمت نارمک نزدیک منزل آقای رئیس جمهور، شاید آنجا قیمت اجاره بهای مسکن پایین‏تر از جاهای دیگر باشد و بتوانم یک خانه تمام رهن پیدا کنم.